oznaczającego parę (lub gaz albo mgłę), oraz sphaira, znaczącego tyle co „kula" lub „niebo", ale obejmującego również pojęcie „strefy wpływów".

Naukowcy podzielili atmosferę na kilka warstw. Nie są one jednak tak ściśle zdefiniowane, jak mogłyby sugerować określające je terminy. Są one wyznaczane przez sposób, w jaki temperatura atmosfery zmienia się wraz z wysokością. Wy­sokość występowania poszczególnych warstw różni się w zależności od pory dnia czy roku oraz obszarów świata. Warstwy są silnie zróżnicowane ze względu na silne mieszanie się gazów atmosferycznych, unoszących się lub opadających, w za­leżności od tego, czy jest dzień, czy noc, lato czy zima, w zależności od rodzajów rzeźby terenu, od tego, czy jest to, morze czy ląd, a także: zależności od strefy geograficznej: polarnej lub równikowej.

Trzy podstawowe warstwy atmosfery to troposfera, stratosfera oraz jonosfe-ra. Greckie słowo tropo oznacza „zwrot, zmianę" i właśnie w obszarze troposfery tworzy się większość zmiennych zjawisk pogodowych. Słowo „strato" pochodzi od łacińskiego stratum - „warstwa". Nazwa jonosfery również pochodzi z greki, w tym wypadku od słowa ienai, znaczącego „iść". Jest ono źródłosłowem wyrazu ion, które określa elektrycznie naładowany atom. Ponad atmosferą, właściwie już w przestrzeni kosmicznej, znajduje się magnetosfera (od greckiego źródłosłowu magneto- pochodzą takie słowa jak magnes i magnetyzm).

Żyjemy w dolnej części atmosfery, w troposferze. Tutaj właśnie występują wszystkie formy życia zamieszkujące powierzchnię Ziemi - w przeciwieństwie do form życia występujących w wodzie, które zamieszkują hydrosferę (hydro zna­czy „woda"), oraz podziemnych form życia, które zamieszkują litosferę (litho znaczy „kamień"). Wszystkie strefy występowania życia noszą nazwę biosfery (bio znaczy „życie"). Oficjalnie HAARP zaprojektowano do zmieniania lub „pe­netrowania" jedynie jonosfery; jednak wydaje się, że ma również zdolność wpły­wania na wszystkie strefy występowania życia na Ziemi, od litosfery poniżej na­szych stóp, aż po magnetosferę tysiące kilometrów nad naszymi głowami.

Powietrze w pobliżu Ziemi jest ciepłe, ponieważ sama Ziemia, czyli powierzchnia lądów oraz mórz jest ciepła. Światło słoneczne przechodzące przez powietrze nie ogrze­wa bezpośrednio powietrza znajdującego się przy powierzchni ziemi. Ogrzana zostaje ziemia oraz woda, które następnie wypromieniowują ciepło do atmosfery, ogrzewając powietrze. To ogrzewanie tworzy pogodę poprzez konwekcję (ciepłe powietrze wznosi się, chłodne opada). Troposfera jest najcieńszą warstwą; jednak ze względu na ciężar powietrza powyżej niej, które ją dosłownie zgniata, troposfera jest też warstwą najgę-ściejszą i zawiera 85% całkowitej masy powietrza atmosferycznego.

Ogrzewanie atmosfery przez powierzchnię planety zmniejsza się wraz z wyso­kością, choć czasem bywa to nieco bardziej skomplikowane. W atmosferze wystę­puje kilka obszarów, gdzie cieplejsze powietrze jednej warstwy zalega na chłod­niejszym powietrzu poniżej. Powoduje to tak zwaną inwersję warstw, odpowiedzialną za zatrzymywanie zanieczyszczeń powietrza nad miastami.

Najważniejszą cechą troposfery, części atmosfery, w której żyjemy, jest fakt, że im wyżej, tym zimniejsze jest powietrze. W stratosferze jest odwrotnie, im wyżej, tym cieplej. Dzieje się tak dlatego, że na tej wysokości światło słoneczne

a dość energii, żeby bezpośrednio ogrzewać powietrze. Konwekcja nie może zachodzić w stratosferze, ponieważ cieplejsze powietrze jest na górze, a nie na dole. Stratosfera działa jak szczelna pokrywa na troposferze, dosłownie zamyka­jąc wszelkie zjawiska pogodowe w najniższej części atmosfery. Grubość strato-sfery wynosi średnio około 50 kilometrów, a jej najwyżej położone i najcieplejsze części mogą osiągać wysokość do 80 kilometrów. Zawiera ona większość z pozo­stałych 15 % powietrza atmosferycznego. Powyżej wysokości 40 kilometrów znaj­duje się nie więcej niż 1% całej masy powietrza.

W obrębie stratosfery występuje słynna warstwa ozonowa. Tworzy się ona wskutek tego, że powietrze absorbuje promieniowanie ultrafioletowe znajdujące się w świetle słonecznym. Ozonem nazywamy cząsteczkę zawierającą trzy atomy tlenu. Cząsteczka tlenu składa się tylko z dwóch połączonych atomów tlenu. Pro­mieniowanie ultrafioletowe ma wystarczająco dużą energię, żeby rozbić to wią­zanie, powodując powstanie wolnych atomów tlenu, które mogą wówczas łączyć się z istniejącymi cząsteczkami tlenu, tworząc ozon. Zjawisko to zachodzi w całej stratosferze, chociaż większość ozonu wytwarza się w jej środkowej części, na wysokości około 50 kilometrów.

Ponad stratosfera znajduje się najwyższa warstwa atmosfery, jonosfera. Jo-nosfera ma kilkaset kilometrów grubości i również wykazuje mniej lub bardziej wyraźne zróżnicowanie. Naukowcy podzielili ją na kilka mniejszych części. Nie­którzy, wykorzystując grecko-łaciński system nazewnictwa, nadają im takie na­zwy jak mezosfera (meso znaczy „środkowy") czy termosfera (thermo znaczy „cie­pło"). Inni określają części jonosfery za pomocą prostego kodu literowego, na przykład warstwa „D", „E", „Fl", „F2" i tak dalej. Naukowcy nie zgadzają się także co do wysokości i charakterystyki poszczególnych poziomów jonosfery. Gdyby HAARP rzeczywiście został wykorzystany do badań jonosferycznych, mógłby pomóc uporządkować ten bałagan.

Jedna z ilustracji obrazujących wyniki badań wpływu HAARP na środowisko naturalne pokazuje, że jonosfera rozpoczyna się na wysokości 60 kilometrów. Schemat ten pozwala dostrzec, że warstwa „D" jonosfery rozciąga się pomiędzy wysokością 60 i 90 kilometrów i wskazuje, że w tym właśnie regionie występuje zjawisko zorzy. Zgodnie z tym schematem kolejna warstwa „E" rozciąga się po­między wysokością 90 i 150 kilometrów (co z grubsza pokrywałoby się z mezo-sferą). Warstwa „F", z jej górną częścią stanowiącą rejon, w którym zazwyczaj porusza się prom kosmiczny, została rozmieszczona na wysokości od 150 do 420 kilometrów. Powyżej znajduje się przestrzeń kosmiczna.

Magnetosfera występuje całkowicie poza atmosferą, już w przestrzeni kos­micznej. Ziemia jest gigantycznym magnesem i otaczają ją linie oddziaływań magnetycznych. Pasy van Allena to strefy naładowanych cząsteczek (protonów, elektronów i cząstek alfa) schwytanych przez te linie oddziaływań magnetycz­nych. Pochodzą one z tak zwanego wiatru słonecznego. Napływają w kierunku Ziemi ze Słońca i przestrzeni kosmicznej. Niższy pas van Allena leży na wysokości około 7700 kilometrów nad powierzchnią ziemi, natomiast zewnętrzny pas van Allena leża na wysokości 51 500 kilometrów nad ziemią.

Pasy te odkryto w 1958 roku w początkowym okresie działania pierwszego amerykańskiego satelity „Explorer I". Większość satelitów krąży po bliskich or­bitach nazywanych okołoziemskimi lub znacznie bardziej odległych orbitach geosynchronicznych. Na orbitach okołoziemskich wojsko rozmieszcza satelity szpiegowskie. Przemykają one przez atmosferę na wysokości od 800 do 1600 kilometrów. Prom kosmiczny NASA, tak jak HAARP, jest przykładem cywilnego projektu do wspomagania realizacji planów wojskowych. Prom zaprojektowano na podstawie wojskowego kontraktu i miał on obsługiwać wojskowe obiekty ko­smiczne na niewielkiej wysokości. Jednak żeby prowadzić prawdziwe badania naukowe, trzeba wynieść sprzęt badawczy wysoko ponad atmosferę, tam gdzie można znaleźć wiele cywilnych satelitów, i gdzie nie lata prom kosmiczny.

Większość cywilnych satelitów telekomunikacyjnych i badawczych krąży na wysokości od około 25 000 do prawie 37 000 kilometrów nad powierzchnią zie­mi. Orbita geosynchroniczna (z gr. geo - „ziemia" oraz sunkhronos - Jednocze­śnie") pozwala utrzymać statek kosmiczny w mniej więcej stabilnej pozycji nad wybranym punktem na Ziemi. HAARP, gdyby został wykorzystany do wytworze­nia wysokiego poziomu elektronów w górnej części jonosfery, miałby zdolność strącania satelitów i innych obiektów kosmicznych na orbicie okołoziemskiej; co najwyraźniej jest potencjalnym militarnym celem projektu.

Jak sama nazwa wskazuje, jonosfera stanowi częściowo zjonizowany rejon at­mosfery. Zwykłe atomy nie majążadnego ładunku elektrycznego. Zyskujągo wsku­tek utraty lub zdobycia elektronu. Jon to właśnie naładowany atom. Jonosfera sta­nowi więc rejon atmosfery, który zawiera duży procentowy udział naładowanych cząsteczek i wolnych elektronów, to miejsce, w którym atomy tlenu i innych gazów nieustannie tracą lub zdobywają elektrony. Jonizacja jest procesem wytwarzania jonów poprzez poddawanie atomów wpływowi promieniowania o wystarczającej energii, zdolnej wytrącić elektrony. W jonosferze zjawisko to zachodzi pod wpły­wem Słońca, codziennie bombardującego Ziemię ze swojego nuklearnego pieca promieniowaniem twardym, takim jak promieniowanie X oraz promieniowanie gamma. Do Ziemi dociera też wiele innych odmian promieniowania kosmicznego. Promieniowanie, które może powodować jonizację, nazywa się promieniowaniem jonizującym. Emitują je bomby atomowe, od ponad 50 lat budzące grozę na całym świecie, a także reaktory nuklearne i to sprawia, że ich odpady są tak niebezpieczne.

Życie na naszej planecie istnieje dzięki temu, że atmosfera ma zdolność po­chłaniania promieniowania jonizującego w jonosferze i stratosferze. Gdyby nie było tych warstw, powierzchnia Ziemi byłaby stale bombardowana przez zabój­cze promieniowanie. Jonosfera powstrzymuje najsilniejsze promieniowanie sło­neczne, wytwarzając jony. Stratosfera odfiltrowuje większość pozostałego słab­szego promieniowania słonecznego, światła ultrafioletowego, wytwarzając ozon. Dlatego właśnie zmniejszenie się warstwy ozonowej może stanowić zagrożenie dla życia na naszej planecie i dlatego też świadome ingerowanie w jonosferę w ra­mach HAARP budzi tak wielki strach.

Istnieje też promieniowanie nięjonizujące. Stanowi ono część widma elektro­magnetycznego, w którym żyjemy. Elektromagnetyzm jest zagadnieniem wciąż

słabo rozumianym przez współczesną naukę. Wiadomo, jak działa i jak można się z nim obchodzić, ale ostateczne zrozumienie przyczyn jego istnienia wydaje się odległe o dziesiątki, jeśli nie setki lat. Naukowcy wiedzą, że przepływający prąd elektryczny wytwarza pole siłowe, które jest z niego emitowane na zewnątrz; na­zywa się ono promieniowaniem elektromagnetycznym (Electromagnetic Radia-tion - EMR). Pole promieniowania niejonizującego stanowi właściwie połącze­nie dwóch różnych pól: elektrycznego oraz magnetycznego, które tworzą jedno, złożone zjawisko elektromagnetyczne.

Być może istnieje też trzecie pole fal grawitacyjnych. Występowanie tych fal, nazywanych również „falami skalarnymi" nie jest jeszcze akceptowane przez kon­wencjonalną naukę. Wielu badaczy uważa jednak, że istnieją. „Rosyjski dzięcioł", do którego przejdziemy za chwilę, przez wielu specjalistów jest postrzegany jako broń wykorzystująca technologię skalarną, co czyniłoby to urządzenie znacznie bardziej zaawansowanym technologicznie niż cokolwiek znanego na Zachodzie.

Wszystko, co ma związek z elektrycznością, od przewodów w ścianach i sprzę­tu domowego, aż po najnowocześniejszy sprzęt przemysłowy, emituje promie­niowanie niejonizujące. Powietrze wokół nas jest wypełnione niewidzialną ener­gią radiową, telewizyjną i mikrofalową. Bezpośredni wpływ takiej codziennej kąpieli w elektromagnetycznych zanieczyszczeniach zazwyczaj jest niedostrze­galny, ale jej długoterminowe konsekwencje mogą zagrażać życiu, co postaram się wykazać. To niebezpieczne promieniowanie może na przykład prowadzić do wzrostu liczby zachorowań na nowotwory i białaczki u ludzi mieszkających w po­bliżu wysokonapięciowych elektrycznych linii przesyłowych.

Niekiedy dociera do nas także promieniowanie jonizujące. Mogliście otrzymać dawkę tego zabój czego promieniowania, j eśli nieszczęśliwie zdarzyło się wam prze­bywać w obszarze skażenia, spowodowanego testem broni nuklearnej lub przepro­wadzaniem wentylacji w elektrowni atomowej, co zdarza się nazbyt często; lub w wyniku katastrofy nuklearnej, takiej jak na Three Mile Island lub w Czarnobylu. Nie potrzeba jednak wcale tak wielkiej katastrofy, żeby zabić. 4 czerwca 1997 roku Departament Energetyki opublikował wyniki sześciu lat badań nad strategią użyt­kowania, przechowywania i pozbywania się radioaktywnych i szkodliwych dla ży­cia odpadów będących skutkiem ubocznym amerykańskiego przemysłu broni nu­klearnej. W wynikach Finał Waste Management Programmatic EnviwnmentalImpact Studies (badań dotyczących wpływu odpadów radioaktywnych na środowisko natu­ralne) zawarto przerażającą konkluzję: od 11 do 69 Amerykanów umrze w wyniku przewozu tych materiałów! Część tych zgonów będzie skutkiem napromieniowania radioaktywnymi i szkodliwymi materiałami członków załóg transportowych i miesz­kańców miejsc przy szlakach komunikacyjnych. Inne zgony mogą nastąpić w wyni­ku zdarzeń losowych niezależnych od szkodliwości ładunku.

Pola elektromagnetyczne oscylują. Oscylację mierzy się na podstawie tego, jak często występuje ona w ciągu jednej sekundy (określa się ją mówiąc o „cy­klach na sekundę"). Jednostka miary tej częstotliwości (cykli na sekundę) to herc (Hz), którego nazwa pochodzi od nazwiska niemieckiego fizyka H. R. Hertza (1857-1894).

Jeden herc równa się jednemu cyklowi na sekundę.

Tysiąc cykli na sekundę to kiloherc (1 KHz).

Milion cykli na sekundę to megaherc (1 MHz).

Miliard cykli na sekundę to gigaherc (1 GHz).

Niejonizujące pasmo elektromagnetycznego widma rozpoczyna się od częs­totliwości zera herców, kiedy to nie zachodzi żadna oscylacja, i rozciąga aż po widzialne światło, do częstotliwości trylionów cykli na sekundę. Widmo elektro­magnetyczne obejmuje również promieniowanie jonizujące powyżej częstotliwości widzialnego światła: światło ultrafioletowe, promieniowanie gamma, promienio­wanie X i tak dalej.

Widmo elektromagnetyczne dla potrzeb nauki dzieli się na określone zakresy częstotliwości, podobnie jak atmosferę na warstwy. Niejonizujący fragment tego widma, z którym często mamy do czynienia, obejmuje promieniowanie radiowe, telewizyjne i mikrofalowe. Dla HAARP szczególne znaczenie mają górne i dolne obszary tego fragmentu widma: skrajnie niskie częstotliwości (Extremly Low Fre-ąuences - ELF), od 0 do 1000 cykli na sekundę (poniżej 1 KHz), oraz wysokie częstotliwości, tuż poniżej zakresu widzialnego światła.

Prawdopodobnie posiadacie już pewną wiedzę na temat częstotliwości bli­skich widzialnemu światłu; noszą one nazwę częstotliwości radiowych (Radio Freąuency - RF). Występują w przedziale od około pół miliona cykli na sekundę (500 KHz albo 0,5 MHz), aż po 500 000 000 cykli na sekundę (500 MHz albo 0,5 GHz) i obejmują cały zakres transmisji radiowych, jak również zakres nadawania telewizji (bardzo wysokie częstotliwości - Very High Freąuency - VHF oraz Ul­tra High Freąuency - UHF), a nawet zakres działania kuchenek mikrofalowych, które pracują w częstotliwości około 500 000 000 cykli na sekundę (pół gigaher-ca). HAARP jest nadajnikiem wysokiej częstotliwości (High Freąuency - HF), zaprojektowanym do nadawania w zakresie od 2,8 do 10 MHz (2,8-10 000 000 cykli na sekundę). Działa więc blisko dolnego poziomu zakresu częstotliwości radiowych (RF), który radiooperatorzy nazywają pasmem „krótkofalowym".

Nie tylko jesteśmy stale zalewani energią RF, ale także nieustannie porusza­my się w morzu promieniowania o znacznie niższej częstotliwości. Na przykład elektromagnetyczne linie przesyłowe zalewają nas falami skrajnie niskiej często­tliwości 60 Hz. Łatwo określić ilość tła 60-hercowych fal, absorbowanego przez ciało. Po prostu dotknijcie czujnika jakiegokolwiek oscyloskopu i zobaczycie, że wskaże on 60-hercowe fale. Wasze ciało działa jak antena, a oscyloskop pokazuje poziom promieniowania, jakie absorbujecie.

David S. Walonick w swoim artykule Effects of6-10Hz ELF on Brain Waves (Wpływ promieniowania skrajnie niskiej częstotliwości 6-10 Hz na fale mózgo­we) napisał:

Promieniowanie elektromagnetyczne może stanowić najgroźniejszy rodzaj skażenia naszego środowiska. Istnieje mnóstwo statystycznych dowodów na to, że nowotwory i inne choroby mogą być wywoływane przez fale elektromagne­tyczne.

ELF impulsowe fale radiowe oddziałują na poziomie komórkowym. Nowo­twory oraz wady rozwojowe u noworodków występują w naszym kraju coraz czę­ściej od około 1950 roku (kiedy telewizja zdobyła popularność). Średnia często­tliwość rezonacyjna naszego organizmu wynosi około 82 MHz. Nie przypadkiem odpowiada to mniej więcej środkowi zakresu pasma telewizyjnego VHF.

Nawet małe natężenie pola o częstotliwości 60 Hz może powodować uszko­dzenia i osłabienie układu immunologicznego. Komórki nowotworowe poddane działaniu 60-hercowego pola elektromagnetycznego przez 24 godziny wykazują sześciokrotny wzrost tempa rozwoju.

W naszym stechnicyzowanym społeczeństwie nie ma wielu miejsc, w któ­rych nie bylibyśmy wystawieni na działanie promieniowania elektromagnetycz­nego. Telewizja, radio i promieniowanie mikrofalowe występują we wszystkich obszarach miejskich. Wysokonapięciowe 60-hercowe energetyczne linie przesy­łowe przecinają cały kraj. Mikrofale (jedne z najbardziej niebezpiecznych) stają się coraz powszechniejsze. Federalna Komisja Telekomunikacji zaczęła przyzna­wać licencje na wykorzystanie mikrofal w telefonach komórkowych.

Ludzie, którzy kontrolują przemysł energetyczny i telekomunikacyjny nie dopuszczą, aby opinia publiczna poznała prawdę. Od tego zależy ich finansowy dobrobyt. Ponieważ wojsko jest jednym z największych producentów bardzo sil­nego promieniowania elektromagnetycznego, nie wydaje się prawdopodobne, abyśmy mogli liczyć na interwencję rządu.

„Sygnał moskiewski" i „rosyjski dzięcioł"

W 1952 roku w Sandia National Laboratories w Nowym Meksyku na prośbę radzieckich naukowców odbyła się seria spotkań pomiędzy przedstawicielami świa­ta nauki ze Stanów Zjednoczonych i Związku Radzieckiego. Sesja ta dotyczyła radzieckiej propozycji wymiany informacji na temat biologicznych zagrożeń oraz bezpiecznych poziomów promieniowania elektromagnetycznego (EMR). Rosja­nie posiadali zdecydowaną wyższość, jeśli chodzi o informacje w tej dziedzinie nauki. Amerykańscy naukowcy nie chcieli uwierzyć radzieckim danym na temat zagrożeń dla zdrowia wywołanych EMR. Na późniejszych spotkaniach Rosjanie nie przestawali podkreślać powagi tych zagrożeń, a ich amerykańscy koledzy ro­bili wszystko, żeby pomniejszyć ich znaczenie.

Najwyraźniej Rosjanie postanowili nas przekonać, ponieważ wkrótce po ostat­nim spotkaniu w Sandia zaczęli napromieniowywać strumieniem energii ambasa­dę amerykańską w Moskwie. Przez następne cztery dekady traktowali pracowni­ków ambasady jak króliki doświadczalne do eksperymentów z promieniowaniem elektromagnetycznym. Waszyngton, przypuszczalnie dając wiarę amerykańskim naukowcom, osobliwie milczał w kwestii tego bombardowania moskiewskiej ambasady.

Sprawą „sygnału moskiewskiego", wykrytego w 1962 roku, zajęła się CIA. Agencja sprowadziła niezależnego konsultanta doktora Miltona Zareta i nadała

jego śledztwu kryptonim „Projekt Pandora". Zaret dowiódł, że „sygnał moskiew­ski" składał się z kilku różnych częstotliwości. Z przerażeniem odkrył też, iż stru­mień promieniowania skupiał się dokładnie na gabinecie ambasadora. Intensyw­ność tego bombardowania ukrywano przed opinią publiczną, choć kiedy ponad 10 lat później Departament Stanu wreszcie potwierdził istnienie „sygnału mo­skiewskiego", oświadczono, że był on „raczej słaby".

4 lipca 1976 roku obchodzono dwusetną rocznicę rewolucji amerykańskiej. Rosjanie przygotowali na tę okazję trochę własnych „fajerwerków", rozpoczyna­jąc serię audycji nadawczych, dziś znanych radioamatorom na całym świecie jako „rosyjski dzięcioł". Sygnał tych audycji pochodził prawdopodobnie z jakiegoś wczesnego modelu urządzenia podobnego do HAARP, wykorzystującego nadaj­nik powiększający Tesli (TMT). Zgodnie z oficjalnym wyjaśnieniem Departa­mentu Obrony jest to ponadhoryzontalny system radarowy zaprojektowany do wykrywania wrogich pocisków. Taką właśnie funkcję miał spełniać radar ponad­horyzontalny rozproszenia wstecznego (OTH-B), który wcześniej budowano na miejscu HAARP. Te zakłócające sygnały elektromagnetyczne pojawiały się w paś­mie od 3 do 30 MHz i zazwyczaj pulsowały włączając się i wyłączając co 10 sekund, co było słyszalne jako charakterystyczne, rytmiczne „stukanie", od które­go pochodzi nazwa „rosyjski dzięcioł".

Paul Brodeur w książce The Zapping of America (Napromieniowywanie Ameryki, W. W. Norton and Co., 1977) napisał:

Pewien raport opublikowany 30 października 1976 roku w „New York Ti­mes" ujawnił, że w ostatnich miesiącach okresowo nadawano ze Związku Ra­dzieckiego zagadkowy szerokopasmowy, krótkofalowy sygnał radiowy. Był on tak silny, że zakłócał łączność radiową i telekomunikację na całym świecie (...). Ten radziecki sygnał budzi prawdziwy niepokój doktora Zareta (...) ze względu na jego potencjalną szkodliwość dla ludzi. (...) Jasne jest, że taki przekaz zako­dowany w fali nośnej mógł oddziaływać na ośrodkowy układ nerwowy.

Wciąż nie do końca jest jasne, do czego Rosjanie wykorzystywali ten system nadawczy. Choć sygnały od czasu do czasu urywały się, wygląda na to, że system ten jest sprawny do dziś. Tak jak HAARP, mógł on być stworzony dla wielu róż­nych celów. Konserwatywni naukowcy, przyjmując oficjalne stanowisko, twier­dzą, iż jest to ponadhoryzontalny system radarowy. Inni badacze uważają, że ma on służyć modyfikacji środowiska naturalnego, a zwłaszcza kontrolowaniu pogo­dy, traktowanemu jako broń. Jeszcze inni sądzą, że ma on służyć manipulacji umysłami ludzi wybranej populacji. Każde z tych zastosowań jest całkiem możli­we, podobnie jak w przypadku HAARP.

David Brinkley opowiadał o „rosyjskim dzięciole" w telewizyjnym progra­mie „NBC Magazine", wyemitowanym 18 lipca 1981 roku. Wyjawił słuchaczom, że Związek Radziecki nieprzerwanie bombardował północno-zachodnią część Stanów Zjednoczonych falami niskiej częstotliwości, nastawionymi tak, by odpo­wiadać poziomowi biologicznych częstotliwości. Brinkley wyznał też:

Zdaję sobie sprawę, że trudno w to uwierzyć, brzmi to jak obłęd i nikt z nas nie wie, co z tym począć, ale wiadomo, że radziecki rząd próbuje zmieniać ludz­kie zachowanie za pomocą zewnętrznych elektronicznych oddziaływań. Tyle wiemy na pewno. Jasne jest, że jakiś radziecki nadajnik bombarduje nasz kraj falami radiowymi skrajnie niskiej częstotliwości.

Jeśli trudno wam uwierzyć w istnienie „rosyjskiego dzięcioła", przytoczę jesz­cze jedno wiarygodne źródło. Doktor Andrew Michrowski był specjalistą do spraw technologii w kanadyjskim Departamencie Stanu oraz przewodniczącym Plane-tary Association for Clean Energy (PACE). Oto co napisał:

Od października 1976 roku Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich emitował sygnały skrajnie niskiej częstotliwości z wielu nadajników przypomina­jących urządzenia Tesli. Częstotliwości te odpowiadają rytmowi fal mózgowych ludzi w stanie depresji lub poirytowania - a doświadczenia naukowe wykazały, że radzieckie sygnały mogą być „przechwytywane" przez fale mózgowe ludzi. Agen­cja Ochrony Środowiska (Environmental Protection Agency) uznała radzieckie sygnały za (...) psychoaktywne (czyli zdolne wywoływać pewną psychiczną re­akcję i podatność u ludzi). Ta sama agencja stwierdziła, że 60-hercowe energe­tyczne linie przesyłowe mogą absorbować i emitować radzieckie sygnały skrajnie niskiej częstotliwości, a sieci wodociągowe mogą nawet takie sygnały wzmac­niać.

Rosjanie są na granicy przełomu w dziedzinie technologii nowych rodzajów broni, które uczynią pociski czy bombowce bezużytecznymi. Pozwoli ona znisz­czyć do pięciu amerykańskich miast dziennie poprzez przesyłanie impulsów ra­diowych. Rosjanie mogą wywoływać panikę lub choroby u całych narodów.

W biuletynie Planetary Association for Clean Energy z lipca 1979 roku napi­sano: „Przynajmniej pięć radzieckich instalacji działa równocześnie całą dobę od lipca 1976 roku z mocą do 40 milionów watów".

Niesamowite. Jeśli przynajmniej częściowo jest to prawdą, możemy znaleźć się w prawdziwych tarapatach, jeśli pozwolimy na kontynuację HAARP. HAARP nadający w paśmie ELF za pośrednictwem zorzy jest w stanie wywołać wiele szkodliwych skutków, takich samych jak „rosyjski dzięcioł". HAARP będzie po­siadał efektywną moc emisyjną rzędu 3 600 000 000 watów - prawie sto razy większą niż „rosyjski dzięcioł"!

„Przechwycenie" to skutek zewnętrznej stymulacji mózgu środkami elektro­magnetycznymi. Zewnętrzny generator sygnału może modyfikować wzorce funk­cjonowania fal mózgowych, zamieniając normalne częstotliwości działania mó­zgu. Zewnętrzny sygnał jest „przechwytywany" przez fale mózgowe i przestraja ten organ tak, by harmonizował z zewnętrznym sygnałem. Powoduje to zmiany wzorców funkcjonowania mózgu, które następnie modyfikują przebieg reakcji che­micznych w mózgu, a te z kolei wpływają na myśli, emocje i stan fizyczny. Taka celowa stymulacja może wywoływać określone stany emocjonalne: medytacyjny,

głębokiego odprężenia czy nawet euforii. Potajemnie wykorzystana przeciwko jakiejś osobie stanowi podstawowy mechanizm radiowej kontroli umysłu - za­gadnienie to omówimy dokładniej w dalszej części książki.

Przez ostatnich kilkadziesiąt lat rozwijała się nowa gałąź przemysłu, produ­kująca sprzęt do tzw. biofeedbacku (czyli biologicznego sprzężenia zwrotnego) oraz do „podkręcania umysłu". Doskonałym wprowadzeniem w zagadnienie tych nowych technologii są książki Michaela Hutchisona, takie jak Mega Brain: New Tools and Techniąues for Brain Growth and Mind Expansion (Supermózg: Nowe narzędzia i techniki rozwoju mózgu i ekspansji umysłu) oraz Mega Brain Power: Transform YourLife with Mind Machines and Brain Nutrients (Moc supermózgu: Odmień swoje życie dzięki maszynom do stymulacji umysłu i odżywkom dla mó­zgu). Prace te opisują możliwości indywidualnego rozwoju człowieka za pomocą nowo wynalezionych technik stymulacji mózgu.

Naukowcy na całym świecie byli zdania, że „rosyjski dzięcioł" mógł być wykorzystywany do stymulowania i „przestrajania" mózgów poprzez umieszcze­nie ludzi w odpowiednim polu rezonansowym. Wiele osób, włącznie z autorem tej książki, obawia się, że HAARP zostanie użyty do takich samych celów.

Doktor W. Ross Adey z Instytutu Badań nad Mózgiem University of Califor-nia był jedną z pierwszych osób prowadzących badania nad częstotliwościami elektromagnetycznymi i falami mózgowymi. Potwierdził, że zewnętrznie genero­wane sygnały mogą być „przechwytywane" przez fale mózgowe. Jego prace, któ­rym przyjrzymy się bliżej w dalszej części książki, finansowała Marynarka Wo­jenna Stanów Zjednoczonych -jest to kolejne możliwe powiązanie z HAARP.

Zdaniem Rona McRae'a, autora książki Mind Wars (Wojny o umysły, St.Mar-tin's Press, 1984), „w 1976 roku CIA wynajęła niezależnych ekspertów do prze­prowadzenia wyczerpującej analizy radzieckich dokonań w dziedzinie parapsy­chologii". Raport, sporządzony między innymi przez doktora J. W. Eerkensa, nosił tytuł Noveł Biological Information Transfer Systems. Według McRae'a doktor Eerkens „uważa, że Rosjanie budują właśnie prototyp urządzenia do prowadzenia wojny psychologicznej".

Z książki Martina Ebona Psychic Warfare (Wojna psychologiczna, McGraw-Hill, 1983) dowiadujemy się, że:

12 września 1977 roku podczas zeznań przed podkomisją senacką doktor Sydney Gottlieb przedstawił publicznie dowód na to, że usiłowano wpłynąć na urzędników amerykańskich podczas zagranicznych wizyt. Doktor Gottlieb, wów­czas już na emeryturze, był dyrektorem CIA odpowiedzialnym za eksperymenty z kontrolą umysłu [MK-Ultra i inne] (...). Zeznał on przed komisją, że (...) kilku członków sztabu prezydenta Nixona przejawiało „niewłaściwe zachowanie" (...), na przykład „płacząc bez powodu" (...). W innej części zeznań Gottlieb wymienił wśród osób, które najwyraźniej poddawano takim niezwykłym oddziaływaniom samego prezydenta Nixona. Gottlieb oświadczył: „Nie tak dawno, w związku z wi­zytą w potencjalnie wrogim państwie, prezydent po powrocie opisał pewne nie­zwykłe odczucia, jakie miał on i towarzyszące mu osoby, i zapytał, czy mógłbym

udzielić mu rad w tej sprawie". (Prezydent Nixon odwiedził „potencjalnie wro­gie" państwo, Związek Radziecki, w 1972 roku).

W 1978 roku CIA przeprowadzała tak zwaną operację „Piąue". Podobno pole­gała ona na odbijaniu mikrofal od jonosfery podczas prób wpłynięcia na sprawność umysłową ludzi w wybranych rejonach Europy. Być może była to odpowiedź na bombardowanie promieniowaniem amerykańskiej ambasady w Moskwie, audycje „rosyjskiego dzięcioła" i inne działania prowokacyjne. Nie wiadomo, czy operacja „Piąue" zakończyła się sukcesem. Być może HAARP odniesie większy sukces.

W poprzednim rozdziale wspomnieliśmy o analizach doktora Andriji Pucha-ricza dotyczących tego, że Tesla był w stanie emitować energię. Pucharicz spoglą­da na zagadnienie „rosyjskiego dzięcioła" z bardzo interesującej perspektywy w wykładzie wygłoszonym na pewnej konferencji dotyczącej elektromagnetyzmu we wrześniu 1987 roku:

Mogliśmy opracować urządzenie podsłuchowe, które zmieściłoby się pod plombą w zębie i dzięki któremu moglibyśmy odbierać wyraźne dźwięki za po­mocą małej stacji transmisyjnej z odbiornikiem i nadajnikiem, ale, niestety, na­tychmiast pewna agencja naszego rządu utajniła cały projekt. Ale rozwiązaliśmy problem, przynajmniej jeśli chodzi o sprzęt.

Mniej więcej 10 lat temu, w 1976 lub może w 1977 roku, wykonałem podsta­wowe pomiary, które ujawniły cechy przekazu ELF pochodzącego z Rosji. Od­kryłem, że przekaz był psychoaktywny i wyodrębniłem substancje chemiczne, uwalniane w wyniku zastosowania częstotliwości, po czym przekazałem te infor­macje wszystkim agencjom wywiadowczym w kraju, włącznie z samym prezy­dentem, a także w Anglii oraz Kanadzie, a wszystko, co mnie spotkało w zamian, to cztery lata prześladowań. Mój dom spalono, zostałem postrzelony, próbowano mnie zabić, i tak dalej, i tak dalej. W końcu przyznali mi rację i w 1981 roku rząd amerykański rozpoczął szeroko zakrojone prace nad wykorzystaniem promienio­wania ELF w działaniach wojennych. Ustawili mnóstwo wielkich nadajników od Australii po Afrykę i teraz prowadzą swoje operacje, a wszystko zostało utajnio­ne, tak że nie można o tym powiedzieć nawet słowa - trudna sytuacja. Nie można też wydobyć od rządowych agencji jakiejkolwiek prawdziwej informacji. A ja wiem, że wszystkie nad tym pracują. Znam ludzi, którzy kierują projektami. Kie­dy mają jakiś kłopot, zazwyczaj przychodzą do mnie. I utajniają wszystko to, co im mówię. Obłęd.

Wiarygodność oświadczeń Pucharicza potwierdza artykuł zamieszczony w „Washington Post" z 7 sierpnia 1977 roku, zatytułowany Psychic Spyingl (Szpie­gostwo psychiczne?). Tekst ten wspomina między innymi o doktorze Andriji Pu-chariczu:

Jego powiązania ze społecznością woj skową i wywiadowczą sięgały początku lat 50., kiedy pracował w Wojskowym Centrum Broni Chemicznej i Biologicznej

w Fort Detrick, w stanie Maryland, gdzie wcześniej istniało składowisko substan­cji toksycznych CIA. Na konferencji w Pentagonie w 1952 roku przedstawił do­kument zatytułowany On the Possible Usefulness of Extrasensory Perception in Psychological Warfare (O możliwej przydatności postrzegania pozazmysłowego w wojnie psychologicznej), a później wygłaszał wykłady dla sił zbrojnych na te­mat innych możliwości prowadzenia wojny mentalnej. Pucharicz, ekspert w dzie­dzinie hipnotyzmu i mikroelektroniki, wynalazł także, podobno dla CIA, miniatu­rowe radio mieszczące się w zębie.

W biuletynie PACE z 1978 roku Andrew Michrowski napisał:

Potencjalnie niemal wszystko można wprowadzić do systemu mózgowego wybranej osoby, a tak dostarczone informacje byłyby przetwarzane przez biosys-temy jako wewnętrznie generowane dane czy reakcje. Słowa, zdania, obrazy, wra­żenia i emocje mogą być bezpośrednio umieszczane w umysłach żywych istot i doświadczane jako wewnętrzne stany, wzorce, emocje, myśli i idee.

Hipnotyzerzy od dawna wiedzą, że kiedy osoba poddana eksperymentowi otrzymuje sugestię posthipnotyczną mówiącą, żeby wykonała jakieś działanie w stanie świadomym, zrobi to, po czym zracjonalizuje ten czyn jako własny po­mysł. W jednym z takich eksperymentów zahipnotyzowano domniemanego za­bójcę Roberta Kennedy'ego, Sirhana Sirhana, i powiedziano mu, żeby zawisnął na kratach swojej celi jak małpa, kiedy już się obudzi. Sirhan wypełnił polecenie. Kiedy oznajmiono mu, że został zahipnotyzowany i pokazano mu nagranie wi­deo, na którym zachowywał się jak małpa, powiedział, iż to był całkowicie jego pomysł - stwierdził, że po prostu potrzebował ćwiczeń fizycznych! Instrukcje, myśli lub przekonania przekazywane wybranej osobie mogą być w bardzo podob­ny sposób przyjmowane jako własne pomysły. Jest to istota badań nad kontrolą umysłu prowadzoną z użyciem przekazów elektromagnetycznych.

Doktor Robert Beck, specjalista w dziedzinie inżynierii nuklearnej, przepro­wadził wszechstronne badania nad elektromagnetycznym oddziaływaniem na lu­dzi. Na konferencji Towarzystwa Psychotronicznego w 1979 roku odczytał frag­menty pracy naukowej, napisanej z doktorem Michaelem A. Persingerem z Laurentian University w Kanadzie, ekspertem w dziedzinie promieniowania skraj­nie niskiej częstotliwości. „Ludzie poddani działaniu pól ELF o określonym sche­macie mówią, że odczuwają niepokój, depresję, mają złe przeczucia...". Doktor Beck, fizyk, który dokonywał pomiarów sygnału „rosyjskiego dzięcioła", wyznał potem: „Okazało się, że radziecki sygnał uderzał niezwykle celnie (...) prosto w okno ludzkiej psychoaktywności". Stwierdził też: „Sygnał ten przenikał do sie­ci przesyłania energii w Stanach Zjednoczonych, linie energetyczne odbierały go i przekazywały dalej, wskutek czego docierał do domów przewodami elektrycz­nymi (...)".

W jednym z numerów „Military Review" (oficjalna publikacja Dowództwa i Sztabu Generalnego Armii Stanów Zjednoczonych) zamieszczono artykuł

podpułkownika Johna B. Alexandera z Armii Stanów Zjednoczonych, zatytuło­wany The New Mentol Battlefield (Nowe mentalne pole walki). W artykule tym pułkownik Alexander napisał:

[Radzieckie] techniki manipulowania umysłem, opracowane w celu wpływa­nia na przeciwnika, są niezwykle zaawansowane. Do stosowanych procedur należy manipulacja ludzkim zachowaniem dzięki użyciu broni psychologicznej oddziału­jącej za pomocą obrazów, dźwięków, zapachów, temperatury, energii elektroma­gnetycznej czy pozbawiania zmysłów (...) Radzieccy naukowcy studiujący kontro­lowane zachowanie badali również wpływ promieniowania elektromagnetycznego na ludzi i zastosowali techniki przeciwko personelowi ambasady amerykańskiej w Moskwie (...) Badacze sugerują, że pewne niskoczęstotliwościowe emisje mają właściwości psychoaktywne. Takie transmisje można wykorzystać do wywoływa­nia depresji lub rozdrażnienia w wybranej grupie populacji. Stosowanie na dużą skalę modyfikacji zachowania za pomocą fal skrajnie niskiej częstotliwości może mieć tragiczne skutki.

Wydaje się, że „rosyjski dzięcioł" stanowi rozwinięcie idei „sygnału moskiew­skiego", rozszerzając podobną działalność z jednego budynku, ambasady amery­kańskiej, na całe Stany Zjednoczone. Z pewnością nie potrzeba wielkiej wyobraź­ni, żeby domyślić się, iż HAARP może być stworzony by „odpłacić się" naszym rosyjskim „przyjaciołom", podobnie jak podczas operacji „Pique".

„Sygnał moskiewski", wykryty w 1962 roku, został publicznie ujawniony dopiero w połowie lat 70. Stał się wówczas tematem zażartej dyskusji w mediach. W 1976 roku „Los Angeles Times" doniósł, że ambasador amerykański w Związ­ku Radzieckim poinformował swój moskiewski personel, że mikrofale, którymi Rosjanie napromieniowują ambasadę, mogą powodować problemy emocjonalne i zaburzenia zachowania, jak również białaczkę, nowotwory i zaćmę. Nawet jeśli HAARP nie jest „amerykańskim dzięciołem", również będzie zalewał nas wszyst­kich tą samą energią. Czy rzeczywiście jest tak bezpieczny, jak wmawiają nam jego zwolennicy?

Jesienią 1976 roku zaledwie po kilku miesiącach działania Rosjanie dokonali pierwszego z kilku udoskonaleń swojej sieci „dzięcioła" działającej w zakresie fal ELF. Drugiemu udoskonaleniu, przeprowadzonemu rok później, towarzyszył skan­daliczny incydent, który być może stanowił nawet jawne pogwałcenie prawa. W 1977 roku rząd amerykański sprzedał Rosjanom pewien supermagnes, wiedząc, że stanie się on częścią programu rozwoju „rosyjskiego dzięcioła". Magnes ten to 40-tonowe monstrum zdolne wytworzyć pole magnetyczne 250 000 razy potężniejsze niż pole magnetyczne Ziemi. Miał on zawieszać, niwelować i zakłócać działanie naturalne­go pola magnetycznego naszej planety, pozwalając sygnałom „rosyjskiego dzięcio­ła" na dotarcie do Stanów Zjednoczonych. Stany Zjednoczone nie tylko wiedziały, do czego ma on służyć, ale nawet wysłały zespół naukowców, żeby pomóc Rosja­nom w jego instalacji! Dzięki nowemu supermagnesowi Rosjanie przeprowadzili drugie unowocześnienie systemu „dzięcioła" jesienią 1977 roku.

Amerykański supermagnes zainstalowano na stacji Gomel, zasilanej przez reaktor w Czarnobylu. Jedenaście lat później, w 1986 roku, reaktor atomowy w Czarnobylu, nieopodal Kijowa na Ukrainie eksplodował. Niektórzy specjaliści teoretyzowali, że Zachód mógł dokonać sabotażu elektrowni w Czarnobylu, aby przerwać nadawanie sygnałów „rosyjskiego dzięcioła"; inni natomiast sugerowa­li, że elektrownia została wyeksploatowana przez nadajnik „dzięcioła" w taki sam sposób, w jaki nadajnik Tesli zniszczył generator w Colorado Springs.

Po drugim unowocześnieniu „rosyjskiego dzięcioła" w 1977 roku niedaleko wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych zarejestrowano serię tajemniczych eksplozji dźwiękowych. Prawdopodobnie stanowiły one efekt kalibracji ulepszo­nego „dzięcioła". W telegraficznej depeszy agencji United Press International z 22 grudnia 1977 roku doniesiono, że:

(...) Zeszłej nocy po raz trzeci w miesiącu odnotowano serię tajemniczych atmosferycznych wyładowań niedaleko wybrzeży New Jersey (...). Policja oświad­czyła, że eksplozje te poprzedzało kilka grzmotów. 2 grudnia miały miejsce po­dobne incydenty, ale Federal Aviation Administration, Civil Aeronautics Board oraz Nuclear Regulatory Commision nie zdołały przedstawić jakiegokolwiek wyjaśnienia tych wybuchów.

W następnym miesiącu agencja Associated Press doniosła, że jeden z rzecz­ników Białego Domu poinformował prasę, iż Laboratorium Badawcze Marynarki Wojennej (Naval Research Laboratory - NRL) przeprowadzi „przemyślane i roz­ważne" dochodzenie w sprawie „tajemniczych wyładowań atmosferycznych w po­bliżu wschodniego wybrzeża". NRL nigdy nie ujawniło swoich odkryć, jednak 10 lat później stało się uczestnikiem projektu HAARP. Zbieg okoliczności?

GWEN

Na początku lat 80. Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych rozpoczęły bu­dowę własnego systemu wież sieci awaryjnej komunikacji podziemnej (Ground Wave Emergency Network - GWEN). Wieże mają wysokość 100 metrów i są połączone siecią miedzianych drutów o długości 110 metrów, rozchodzących się od nich promieniście we wszystkich kierunkach i zagłębiających się na kilka met­rów pod ziemię. Wieże rozstawiono na długości 320 kilometrów w poprzek pół­nocnej części Ameryki. System GWEN stanowi część rządowego planu, mające­go na celu zagwarantowanie działania rządu w przypadku wojny nuklearnej. System wykorzystuje fale przyziemne bardzo niskiej częstotliwości (VLF) do przesyłania wiadomości. Każda wieża pobiera około 2000 watów mocy. Wysyłają one krótkie przekazy w regularnych interwałach; jeden z raportów, jakie widziałem, stwier­dzał, że co 20 minut, inny podawał, że co godzinę.

System GWEN budzi wiele kontrowersji. Obecnie istnieją przynajmniej 54 działające wieże tego typu, których koszt przekraczał 235 000 000 dolarów. Rząd

planuje budowę kolejnych 29 jednostek za cenę dodatkowych 11 000 000 dola­rów. Jednak to nie koszty systemu budzą najwięcej kontrowersji. Prawdziwe wąt­pliwości wzbudza to, czy promieniowanie elektromagnetyczne emitowane pod­czas transmisji wpływa negatywnie na ludzi i środowisko naturalne w pobliżu wież oraz do czego tak naprawdę mają być użyte te urządzenia.

Wygląda na to, że system GWEN, tak jak HAARP, zbudowano z jakiegoś inne­go powodu niż ten podawany publicznie. Nie wydaje się, żeby miał on wiele wspól­nego z łącznością w sytuacjach kryzysowych. Może jednak stanowić jakąś fanta-styczno-naukowąbroń elektromagnetyczną lub narzędzie kontrolowania pogody.

1 marca 1987 roku „New York Times" doniósł:

Pułkownik Paul Hanson, kierownik programu GWEN z ramienia sił powietrz­nych, oznajmił (...), że wieże nie pomogąw prowadzeniu wojny nuklearnej, po­nieważ ulegną zniszczeniu przy każdej przedłużającej się konfrontacji militarnej. Sprzęt systemu GWEN oparto na układach tranzystorowych, co oznacza, że na­wet jeśli umieści się go we wzmocnionych bunkrach, to i tak będzie wrażliwy na impulsy elektromagnetyczne lub eksplozje nuklearne. Ponadto detonacja bomby nuklearnej w pobliżu wieży GWEN wytworzyłaby silny podziemny impuls prze­chodzący przez urządzenia sieci, który mógłby znacząco obniżyć ich sprawność. Co więcej, lokalizacja wszystkich stacji GWEN jest powszechnie znana, co ozna­cza, że każdy, kto chciałby rozpocząć wojnę nuklearną, niewątpliwie znałby ich dokładne położenie i przypuszczalnie zrównałby je z ziemią w ramach pierwsze­go uderzenia. Rodzi to niepokojące przeczucie, że rząd znów szykuje coś, o czym nie chce powiadomić narodu".

Robert O. Becker, doktor medycyny, dwukrotnie nominowany do Nagrody Nobla za dokonania w dziedzinie biologicznych skutków elektromagnetyzmu, autor The Body Electric (Elektryczność ciała), w swojej książce Crosscurrents: The Perils ofElectropollution / The Promise of Electromedicine (Prądy skrzyżowane: niebezpieczeństwo skażenia elektrycznego a obietnice elektromedycyny) w ten sposób pisze o systemie GWEN:

GWEN, w połączeniu z rezonansem cyklotronowym, to doskonały system wytwarzania alteracji behawioralnych w cywilnej populacji. Średnia moc stabil­nego pola geomagnetycznego jest różna w różnych miejscach na terenie Stanów Zjednoczonych. Dlatego jeśli ktoś chciałby wzbudzić rezonans specyficznych jo­nów w określonych żywych istotach na określonym terenie, potrzebowałby spe­cyficznej częstotliwości dla tego miejsca. Rozmieszczenie nadajników GWEN na długości 320 kilometrów w poprzek Stanów Zjednoczonych pozwala na „dopaso­wywanie" takich specyficznych częstotliwości do mocy pola geomagnetycznego w każdym obszarze w zasięgu GWEN.

Wzbudzanie rezonansu jonów w żywym organizmie jest ideą szaloną, często jed­nak dyskutowaną w kręgach naukowych. Eksperymenty laboratoryjne wykazały, iż

znikomą ilość jakiejś substancji w żywym organizmie (porcję zbyt małą, żeby wywołać jakikolwiek skutek) można wzbudzić, poddając ją działaniu rezonansu elektromagnetycznego dzięki urządzeniu do tzw. rezonansu cyklotronowego, wy­wołując w ten sposób skutki takie, jakie dałaby tysiące razy większa dawka tej substancji. Naval Medical Research Center Stanów Zjednoczonych użyło zewnętrz­nych pól elektromagnetycznych do wpływania na procesy chemiczne w mózgach szczurów.

Badanie te mają wyraźnie militarne zastosowania. Możliwe jest rozprowa­dzenie na polu bitwy środka chemicznego w ilości znacznie mniejszej niż po­wszechnie akceptowane poziomy toksyczności, czy nawet wykrywalności, takich substancji. Następnie, używając tej techniki wzbudzania, można osiągnąć zabój­czy poziom toksyczności, zalewając pole bitwy promieniowaniem elektromagne­tycznym o odpowiedniej częstotliwości. Gdyby poziom zawartości toksycznego materiału na polu bitwy był na tyle niski, że nie uruchomiłby ostrzegawczych czujników wroga, jego wojska znalazłyby się na straconych pozycjach, nawet nie zdając sobie sprawy, że atak już się rozpoczął.

Technika ta umożliwiałaby obejście traktatów zakazujących stosowania bro­ni chemicznej. W pewnym dokumencie z 1982 roku, sporządzonym dla wojska przez Southwest Research Institute z San Antonio, w Teksasie, zatytułowanym Finał Report on Biotechnology Research Reąuirements for Aeronautical Systems Through the Year 2000 (Raport na rok 2000 w sprawie badań biotechnologicz­nych przydatnych przy opracowywaniu systemów aeronautycznych), sugerowano użycie takiej broni. Czy to możliwe, że zagadkowy „syndrom wojny w Zatoce" jest świadectwem wprowadzenia w życie tego pomysłu?

W „Defense News" w numerze z 13-19 kwietnia 1992 roku napisano, że Stany Zjednoczone podczas operacji „Pustynna Burza" użyły broni działającej na zasadzie impulsu elektromagnetycznego. Zaprojektowano ją tak, żeby naślado­wała wybuch elektryczności mający miejsce podczas eksplozji bomby nuklear­nej, tak zwany impuls elektromagnetyczny (EMP). Zgodnie z The Language of Nuclear War: An Intelligent Citizen 's Dictionary (Język wojny nuklearnej: Słow­nik inteligentnego obywatela, Harper & Row, 1987):

Impuls elektromagnetyczny (EMP) to fala promieniowania uwolniona tuż po eksplozji nuklearnej. EMP składa się z pól elektrycznego i magnetycznego roz­chodzących się z centrum wybuchu. Impuls elektromagnetyczny przepala obwo­dy elektroniczne, niszczy systemy łączności, komputery i inne nowoczesne narzę­dzia elektroniczne. Konsekwencje użycia tego impulsu są niewiadomą, ale niektórzy eksperci utrzymują, że EMP, uwolniony przez jedną dużą eksplozję nu­klearną nad centralną częścią Stanów Zjednoczonych, mógłby spowodować elek­tryczne „zaciemnienie" na terenie całego kraju. Co więcej, możliwe że EMP znisz­czyłby obwody w pociskach tak, że nie zdołałyby osiągnąć swoich celów. EMP odkryto po raz pierwszy podczas próby nuklearnej na Johnson Island w 1962 roku.

Z całą pewnością „syndrom wojny w Zatoce" może stanowić skutek uboczny zastosowania broni elektromagnetycznej podczas wojny w Zatoce Perskiej prze­ciwko Irakowi. Żołnierze amerykańscy musieli brać mnóstwo różnych zastrzy­ków i pigułek, zapobiegających skutkom ataków chemicznych i biologicznych. Rezonans cyklotronowy indukowany z pomocą tajnej broni elektroenergetycznej mógł zapoczątkować nieprzewidziane reakcje w tych wstrzykiwanych i połyka­nych substancjach.

Istnieje uzasadniony strach przed podobnymi szkodliwymi skutkami HAARP. Codziennie konsumujemy tysiące różnych chemikaliów w naszym pożywieniu i wdychamy je do płuc wraz z zanieczyszczonym powietrzem (sam dym papiero­sowy zawiera 600 różnych substancji chemicznych). Pierwsze oficjalne dokumenty dotyczące HAARP omawiały możliwość wykorzystania go do wytwarzania sztucz­nego impulsu elektromagnetycznego. Jeśli HAARP lub GWEN mogą powodo­wać pobudzanie substancji chemicznych w naszych organizmach, istnieje niebez­pieczeństwo, że nagle ludzie zaczną masowo umierać -brutalna kontrola populacji! Specjaliści usiłujący odgadnąć, czym naprawdę jest GWEN, zazwyczaj dochodzą do wniosku, że wieże mogą służyć jako jakaś odmiana stacji do kontrolowania pogody.

HAARP

Bernard J. Eastlund uzyskał pierwszy z trzech patentów 11 sierpnia 1987 roku, kiedy pracował dla zależnej od koncernu ARCO firmy APTI. Był to zaledwie pierwszy z 12 patentów, które naukowcy pracujący dla APTI mieli dostać w ciągu kilku następnych lat.

Oficjalnie HAARP rozpoczęto dwa lata później, 13 grudnia 1989 roku. Rano tego dnia w Instytucie Badawczym Marynarki Wojennej (ONR) w Waszyngtonie odbyło się spotkanie przedstawicieli Marynarki Wojennej i Sił Powietrznych. Opi­sywano je jako dyskusję na temat wspólnego przeprowadzenia programu DOD, obejmującego modyfikację jonosfery. Wojsko oraz dokumentacja HAARP poda­ją, że to na tym spotkaniu określono potrzebę stworzenia unikalnego obiektu do przeprowadzania „krytycznych eksperymentów" dotyczących potencjalnych jego zastosowań przez Departament Obrony.

Oficjalna wersja narodzin HAARP mówi też, że personel Marynarki Wojen­nej i Sił Powietrznych na przedpołudniowym spotkaniu w ONR zdecydował wpro­wadzić w projekt Agencję Zaawansowanych Projektów Obronnych (Defense Ad-vanced Research Projects Agency - DARPA). Jeszcze tego samego dnia przedstawiciele Marynarki Wojennej i Sił Powietrznych udali się do DARPA, aby przedstawić propozycję realizacji programu sponsorowanego przez Departament Obrony. Na tym drugim spotkaniu obecni byli także ludzie z Office of Defence Director of Research & Engineering (DDR&E).

Doprowadziło to do zorganizowania warsztatów na temat modyfikacji i pro­mieniowania, które odbyły się miesiąc później, od 9 do 11 stycznia 1990 roku