RUINY EUROPY

Sens i seks

Szymon Hołownia

05 lutego 2010 10:47,

Kocham Anglię jak drugą ojczyznę, ale coraz trudniej patrzy mi się na to coraz bardziej zagubione społeczeństwo. Na tłumy świetnie ubranych ludzi, z obowiązkowymi kubkami pachnącej kawy w dłoniach, na wielkich pisarzy i genialnych biznesmenów tak totalnie bezradnych wobec podstawowych pytań o sens życia i o to, czym jest śmierć.

Trzy lata temu w Londynie otwarto pierwszy i na razie jedyny w Europie sklep odzieżowej marki Abercrombie & Fitch. Marka pochodzi z USA, jest tam popularna wśród młodzieży wkraczającej ostro w pełnoletność.

W londyńskim sklepie sieci już od wejścia człowiek czuje się jak na Capri w czasach Tyberiusza lub – warszawiacy zrozumieją aluzję – na ulicy Jasnej, w Utopii. U drzwi dwie wielkie pochodnie, za nimi klienta wita trzech adonisów, wszyscy obowiązkowo z obnażonymi i namaszczonymi torsami à la kaloryfer, do tego dwie dziewczyny na granicy pełnoletności oraz kompletności ubioru.

W całym sklepie półmrok, muzyka łomocząca bez przerwy i bez litości, przytłaczający zapach firmowych perfum rozpylanych tam chyba wiadrami (do tego stopnia, że w kolejnych trzech sklepach bezbłędnie rozpoznają, gdzie byłeś przed chwilą). Znajomi londyńczycy mówią, że przed Bożym Narodzeniem kolejka do Abercrombie liczyła pół kilometra. Poza sezonem wewnątrz też kłębią się tłumy napalonych nastolatków ze świata, z pokorą znoszących dumne spojrzenia wypieszczonego personelu.

Klimaty od czasów Grecji i Rzymu te same – miejsca i ludzie, którym wydaje się, że kwintesencją życia jest intensywność przeżycia. Jego cel – ustawiczny orgazm: emocjonalny, zawodowy, słuchowy czy smakowy. W londyńskim Abercrombie – i to już maksymalna perwersja – za kasami wisi potężna plansza z kolejnym półnagim chłopaczkiem i cytatem z G.K. Chestertona, jednego z największych katolickich pisarzy XX wieku. Efekt rozpowszechnienia internetowych serwisów z cytatami czy zamierzony prztyczek w nos wymierzony światu, który mówi, że sensem życia nie jest spełnienie, a poszukiwanie?

Wystarczy wyjść ze sklepu, by prztyczek w nos zmienił się w nokautujący sierpowy. Na Wyspach rozkręca się właśnie debata o tym, jak powinno kończyć się to, co tak pięknie i pachnąco w salonie Abercrombie się zaczyna. Mary MacDonald, posłanka do szkockiego parlamentu, chora na chorobę Parkinsona, złożyła właśnie projekt ustawy zezwalającej na pomoc w samobójstwie tym, którzy nie radzą sobie z cierpieniem.

Sąd w Anglii orzekł z kolei o niewinności pielęgniarki Kay Gilderdale, która podała śmiertelny zastrzyk z morfiny chorej na syndrom chronicznego zmęczenia córce. W tym samym tygodniu gwiazda brytyjskiej literatury Martin Amis w wywiadzie dla „Sunday Times” proponuje, by na każdym rogu otworzyć eutanazyjne kramy, gdzie starsi ludzie mogliby kończyć życie, otrzymując martini i medal.

Amisowi nie chodzi nawet o to, by ulżyć w cierpieniu chorym. On się boi, jak społeczeństwo poradzi sobie z procesem gwałtownego starzenia, z nadciągającym „siwym tsunami”. Jak sprawić, by młodzi nie wzięli się za łby ze starymi? W możliwie jak najmilszy sposób pozbyć się jakoś starych.

Kocham Anglię jak drugą ojczyznę, ale coraz trudniej patrzy mi się na to coraz bardziej zagubione społeczeństwo. Na tłumy świetnie ubranych ludzi, z obowiązkowymi kubkami pachnącej kawy w dłoniach, na wielkich pisarzy i genialnych biznesmenów tak totalnie bezradnych wobec podstawowych pytań o sens życia, o to, czym jest śmierć.

Na ludzi, którzy mylą seks z sensem, na tych, którzy do tego stopnia chcieli być poprawni politycznie, że sparaliżowały ich tysiące sprzecznych pragnień ludzkich. Którzy głoszą bezkarnie dyrdymały niczym Amis – każdy ma prawo się zabić, jeśli chce. Za pięćdziesiąt lat jakiś jego następca ogłosi przecież tezę idącą o krok dalej – każdy ma prawo zabić innego, jeśli chce, a tamten ogranicza jakoś jego prawa. Za sto lat ta obrazoburcza teza po długich debatach zostanie uznana za normę. Za kolejne sto lat normy nie będą już potrzebne, bo nie będzie ludzkości.

Wyśmiewałem się kiedyś z konceptów, że oto między innymi nasączeni jeszcze jakimiś metawartościami Polacy rozjeżdżając się po świecie, mogą próbować zalepiać te egzystencjalne dziury. Dziś coraz częściej nie mogę oprzeć się wrażeniu, że jedyne, co może jeszcze uratować usychającą od korzeni starą Europę, to skrzyżowane z nią przyniesione skądinąd sadzonki – imigranci. Ewangeliczny fragment o tym, że Bóg lubi składać swoją prawdę nie w głowach uczonych, ale w sercach prostych ludzi, wydawał mi się nieco infantylny. Dziś czuję, że to może być dla nas jedyny ratunek.

Kierowca z jakiegoś afrykańskiego kraju, który – mimo kalectwa – uśmiecha się do wszystkich tak promiennie, że nie mają wyjścia i sami po chwili szczerzą zęby. Pokojówka w hotelu, która przyjechała z Macedonii, widzi moją Biblię, płacze i mówi zdanie, od którego statystyczny Brytyjczyk dostałby apopleksji, a statystyczny Polak dwóch pypci na języku: „Niech pana Bóg błogosławi”.

Kelnerka z Filipin, która między daniem głównym a deserem w nawiązaniu do eutanazyjnej debaty dała mi przepiękny wykład o godności ludzkiego życia, przy której nic i nikt nie ma prawa majstrować. Bo – w przeciwieństwie do tego, co głosi Amis i inni piewcy nowocześnie urządzonych społeczeństw – żyć da się jakoś również i po dniu, w którym tors przestanie przypominać kaloryfer.

Infonurt2 : wyglada na to że „Polacy” zostali  po „odłaczeniu od jednej „czarnej dziury  do drugiej”.Co jest cenne  że młodzi szybko oceniają sytuacje i zaczynaja myśleć i miejmy nadzieje że dojdą do wniosku „że wszędzie dobrze ale w domu , w Polsce-najlepiej”